Biskupi

Bp Adrian Put

biskup pomocniczy

---

• Urodzony 4 listopada 1978 r. w Szczecinie
• Święcenia kapłańskie przyjął 22 maja 2004 r. w Gorzowie Wlkp.
• Mianowany biskupem pomocniczym 28 czerwca 2022 r.
• Święcenia biskupie przyjął 13 sierpnia 2022 r. w Zielonej Górze
• Zawołanie: „In unum congregare”

---

Życiorys

Biskup Adrian Put urodził się 4 listopada 1978 r. w Szczecinie. W 1985 r. rozpoczął naukę w Szkole Podstawowej nr 43 w Szczecinie. We wrześniu 1990 r. wraz z rodziną przeprowadził się do Gorzowa Wielkopolskiego. Ukończył Szkołę Podstawową nr 4 w Gorzowie Wielkopolskim oraz Liceum Ogólnokształcące w Deszcznie. W okresie dzieciństwa i młodości był zaangażowany w posługę liturgiczną jako ministrant i lektor. Formował się również w Ruchu Światło-Życie.

Po maturze wstąpił do Zielonogórsko-Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego w Paradyżu. Studia teologiczne uwieńczył uzyskaniem tytułu magistra. Święcenia kapłańskie przyjął 22 maja 2004 r. w Gorzowie Wielkopolskim z rąk bp. Adama Dyczkowskiego. Po święceniach pracował jako wikariusz, w latach 2004-2009 w parafii pw. Nawiedzenia NMP w Lubsku, a w latach 2009-2011 w parafii pw. Pierwszych Męczenników Polski w Gorzowie Wielkopolskim.

1 września 2011 r. został mianowany redaktorem odpowiedzialnym Aspektów – zielonogórsko-gorzowskiej edycji tygodnika katolickiego Niedziela oraz pomocniczym duszpasterzem młodzieży ds. Ruchu Światło-Życie. Zamieszkał wówczas jako rezydent w zielonogórskiej parafii pw. św. Józefa Oblubieńca.

Równolegle z pracą duszpasterską i dziennikarską kontynuował specjalistyczne studia teologiczne na Wydziale Teologicznym Uniwersytetu Szczecińskiego. W roku 2009 uzyskał tam tytuł licencjata, a 14 maja 2015 r. na podstawie rozprawy pt. Posoborowe ruchy odnowy Kościoła w diecezji (zielonogórsko)-gorzowskiej w latach 1972-1998 uzyskał tytuł doktora nauk teologicznych w specjalności historia Kościoła.

23 sierpnia 2013 r. powołano go do diecezjalnej Rady ds. Ruchów i Stowarzyszeń Katolickich. 1 sierpnia 2015 r. mianowano go proboszczem parafii pw. św. Stanisława Kostki w Zielonej Górze. 13 listopada tego samego roku został ponadto sekretarzem pomocniczym I Synodu Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej. 1 sierpnia 2016 r. powierzono mu funkcję moderatora diecezjalnego Ruchu Światło-Życie. Od 10 października 2017 r. należy do Diecezjalnej Rady Duszpasterskiej. Ponadto, od 1 września 2019 r. kieruje Diecezjalnym Ośrodkiem Katechumenalnym, a 21 marca 2022 r. powołano go na członka diecezjalnej Komisji Liturgicznej.

29 marca 2018 r. został wyróżniony tytułem kanonika rokiety i mantoletu, a 1 kwietnia 2021 r. mianowano go kanonikiem honorowym Zielonogórskiej Kapituły Kolegiackiej pw. św. Jadwigi. Pełnił także funkcję zastępcy moderatora publicznego kleryckiego stowarzyszenia wiernych Unia Kapłanów Chrystusa Sługi.

2 sierpnia 2021 r. został proboszczem parafii konkatedralnej pw. św. Jadwigi Śląskiej w Zielonej Górze.

28 czerwca 2022 r. Ojciec Święty Franciszek mianował go biskupem pomocniczym diecezji zielonogórsko-gorzowskiej przydzielając mu stolicę tytularną Furnos Minor. Święcenia biskupie przyjął 13 sierpnia 2022 r. w zielonogórskiej konkatedrze pw. św. Jadwigi Śląskiej. Głównym konsekratorem był nuncjusz apostolski w Polsce, abp Salvatore Pennacchio.

---

Opis herbu i wyjaśnienie znaczenia zawołania biskupiego

Herb biskupa nominata wpisany jest w tarczę gotycką dzieloną w pas. Zgodnie z panującymi zasadami nie ma on żadnych ozdób w rodzaju koron, płaszczy, podpór, trzymaczy, ozdób honorowych innych godności. Jest za to zwieńczony zielonym kapeluszem pielgrzymim.Kapelusz nad tarczą herbową wskazuje miejsce danego prałata w hierarchii kościelnej. Purpurowy przysługuje kardynałom, a zielony używany jest przez patriarchów, arcybiskupów i biskupów. Wywodzi się z kapelusza pielgrzymiego i przypomina o pielgrzymowaniu do Domu Ojca, a także podkreśla obowiązek głoszenia Ewangelii po całej ziemi. Z kapelusza wychodzą dwa rzędy zielonych sznurów, które kończą się sześcioma zielonymi chwostami. Ich liczba wskazuje godność posiadacza herbu. Dwanaście oznacza, że posiadacz tego herbu pełni urząd biskupa.Za tarczą leży w słup pojedynczy pozłacany krzyż procesyjny również oznaczający godność biskupią posiadacza herbu. Jest on znakiem gotowości głoszenia Ewangelii, naśladowania Chrystusa i posługi apostolskiej. Wywodzi się on z krzyża noszonego przed papieżem, patriarchą, legatem lub arcybiskupem dla podkreślenia godności osoby.W górnym polu tarczy barwy czerwonej znajduje się srebrny Baranek Boży ze złotym krzyżem i kielichem ofiarnym. To symbol Chrystusa Zbawiciela. Baranek Boży posiada swoje ważne miejsce we współczesnej lubuskiej heraldyce kościelnej. Znajdował się on już w herbie pierwszego biskupa w Gorzowie Teodora Benscha, który na Ziemię Lubuską i Pomorze Zachodnie przybył będąc wcześniej administratorem apostolskim Warmii skąd zaczerpnął ten symbol. Podobnie Baranek Boży występuje zresztą bardzo często jako godło w heraldyce kościelnej i posiada bardzo długa tradycję biblijną. Źródeł tego godła należy się doszukiwać w świadectwie św. Jana Chrzciciela, który wskazał na Jezusa Chrystusa mówiąc: „Oto Baranek Boży, który gładzi grzech świata” (J 1,29). Baranek występuje już w Księdze Wyjścia jako baranek paschalny (12,3nn) oraz jako ten, który codziennie składany był na ofiarę w świątyni jerozolimskiej (por. Wj 29,38-42; Lb 28,3-8; Ez 46,13-15). Szczególne miejsce w tradycji biblijnej zajmuje proroctwo Izajasza o cierpiącym Słudze Pańskim, porównanym do baranka prowadzonego na rzeź (Iz 53,7). Baranek daje życie poprzez ofiarę swojej własnej krwi. Dla Izraela w niewoli egipskiej krew baranka paschalnego stała się w narzędziem wyzwolenia, a w Nowym Testamencie Syn Boży, który stał się Barankiem ofiarnym, wyzwolił całą ludzkość z grzechu. Potwierdza to nauka św. Piotra: „Wiecie bowiem, że z waszego, odziedziczonego po przodkach, złego postępowania zostaliście wykupieni nie czymś przemijającym, srebrem lub złotem, ale drogocenną krwią Chrystusa, jako baranka niepokalanego i bez zmazy” (1 P 1,18-19). Baranek Boży symbolizuje także Jezusa Chrystusa, Pana żyjącego w swoim Kościele, a jednocześnie zasiadającego po prawicy Ojca. On jest Panem historii i każdego człowieka. Jest On także centrum Eucharystii i liturgii obejmującej całą ludzkość i kosmos. Apokalipsa św. Jana objawia Baranka w piątym rozdziale opisując niebiańską liturgię. W jej trakcie Baranek odbiera kult boski, a stworzenie śpiewa mu „nową pieśń”, której tematem jest dzieło odkupienia (Ap 5,9nn). Przyjęcie z wiarą ofiary Baranka prowadzi do doświadczenia mocy słów z 19 rozdziału Apokalipsy św. Jana, że prawdziwie „Błogosławieni, którzy są wezwani na ucztę Godów Baranka!”, a Zmartwychwstały Chrystus, ciągle obecny we wspólnocie Kościoła, jest zwycięskim Barankiem Paschalnym. Wierzący oddając cześć Zmartwychwstałemu Panu doświadczają, że „Widzenie Baranka jest widzeniem Dnia Chrystusa, tajemnicy Boga, który jest miłością i daje nam życie, składając siebie samego za nas w ofierze […]. Za każdym razem, gdy sprawujemy Eucharystię, jest wśród nas Jego Dzień, widzimy Boga, którego Syn czyni siebie Barankiem w zaroślach, w cierniach historii, i niesie za nas te ciernie, staje się dla nas ofiarą, i w ten sposób przywraca nam życie, ogromną prawdziwą radość” (J. Ratzinger). A ks. prof. Wojciech Popielewski przypomni, że: „Księga Apokalipsy przedstawia wspólnotę, która cierpi i modli się. Kiedy zbiera się na modlitwie, nie czyni tego, by zamanifestować swój sprzeciw wobec praktyk religii państwowej, ale by przeżywać w pełni swoje powołanie i na nie odpowiedzieć. Kościół został wezwany, by adorować prawdziwego Boga i Baranka. Gromadząc się w dzień Pański, wspólnota przeżywa obecność Chrystusa Zmartwychwstałego, który przychodzi w mocy i majestacie Boga. Przychodzi jako ten, który zna cierpienie swojego Kościoła, miłuje go i do niego przemawia. Objawia się jako Baranek Paschalny, który zwyciężył śmierć i jest jedynym Panem. Kościół, który słucha słów proroctwa Księgi, łączy lekturę dziejów z nieustannym wielbieniem Baranka. On bowiem prowadzi historię Kościoła do błogosławionego spełnienia w Królestwie Boga”.W dolnej części tarczy na błękitnym tle umieszczony jest srebrny most łączący dwa brzegi, a pod nim płynie wzburzona woda. To nawiązanie do jednego z podstawowych zadań każdego biskupa, który jako pontifex (od łac. pons — «most» i facere — «robić»; budowniczy mostów) ma być tym, który ma łączyć tam, gdzie jest podział, ma przekraczać bariery podziałów, te widoczne, a niekiedy niewidzialne, które uniemożliwiają spotkanie. Zadaniem pasterza jest więc przede wszystkim budowanie mostów pomiędzy Bogiem i człowiekiem, ale także pomiędzy ludźmi. Most z herbu przypomina również, że najważniejszym mostem jest zawsze Jezus Chrystus, Bóg-Człowiek, ten, który łączy w sobie to, co ludzkie, z tym, co Boskie.Dewiza umieszczona pod herbem, nazywana także hasłem pasterskiej posługi: „IN UNUM CONGREGARE” zaczerpnięta została z Ewangelii według św. Jana 11, 51-52: „Jezus miał umrzeć za naród, a nie tylko za naród, ale także, by rozproszone dzieci Boże zgromadzić w jedno”. Gromadzenie rozproszonych jest zadaniem każdego biskupa, który jak Chrystus ma wyruszać by odnajdywać zagubioną owcę i by rozproszonych łączyć w jednej wspólnocie Kościoła. Źródłem jedności całej ludzkości jest zbawcze dzieło Pana Jezusa, które pełnię osiągnie w niebie, we wspólnocie zbawionych. Problematyka jedności Ludu Bożego na Środkowym Nadodrzu była podejmowana już w dewizie herbowej bp. Wilhelma Pluty. Jego zawołaniem były słowa „Ut omnes unum sint” pochodzące z Ewangelii według św. Jana 17, 21. Prymas kard. Stefan Wyszyński w liście nominacyjnym bp. Pluty napisał w 1958 roku: „Spełniając ten miły obowiązek – zleconego mi przez Ojca św. – Urzędu Prymasowskiego, przekazuję Waszej Ekscelencji słowa serdecznych życzeń owocnej pracy apostolskiej na rozległym terenie ziemi gorzowskiej, która radośnie przyjmie Syna ziemi śląskiej, aby w Swej działalności kapłańskiej przyczyniał się do umacniania upragnionej jedności Narodu w ramionach św. Matki Kościoła”. Do problemu jedności odwoływał się bp Pluta w swoim orędziu do wiernych z okazji swej sakry: „drugim naczelnym prawem w Kościele musi być jedność. Chrystus Pan modlił się w przeddzień swej śmierci zbawczej za cały Kościół: Niechaj wszyscy będą jednością! Jedność ludu Bożego z biskupami i Ojcem św. w Kościele jest nie tylko nakazem Chrystusa Pana, ale leży u podstaw samej istoty Kościoła, albowiem Kościół przenikają te same siły, które przenikają osobę Chrystusa i Kościół jest wciągnięty w Chrystusowe formy życia”.Prezentowany Herb ukazuje zatem podstawowe zadanie stające przed biskupem, który ma gromadzić w jedno rozproszonych i prowadzić ich do Chrystusa, prawdziwego Baranka Bożego żyjącego w swoim Kościele; zaś szczytem tego spotkania ma stawać się Eucharystia, będąca ofiarą i ucztą Baranka, który daje życie światu.

Bp Stefan Regmunt

biskup senior

---

Urodził się 20 czerwca 1951 r. w Krasnymstawie. Do szkoły podstawowej uczęszczał w Lublinie. W roku 1965 zamieszkał wraz z rodzicami na Dolnym Śląsku i kontynuował naukę w liceum ogólnokształcącym w Wałbrzychu. W 1969 r. uzyskał świadectwo dojrzałości i rozpoczął studia w Metropolitalnym Wyższym Seminarium Duchownym we Wrocławiu. W trakcie studiów odbył zasadniczą służbę wojskową. W roku 1976 uzyskał tytuł magistra teologii na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu.

Święcenia kapłańskie otrzymał 29 maja 1976 r. w archikatedrze wrocławskiej z rąk kard. Henryka Gulbinowicza. Pracował jako wikariusz w parafii pw. św. Jerzego i rektor kościoła pw. Maryi Matki Kościoła w Dzierżoniowie.

W 1981 r. rozpoczął studia specjalistyczne z zakresu psychologii na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, które ukończył obroną pracy doktorskiej.

W latach 1986-1992 pełnił funkcje prefekta i wicerektora Metropolitalnego Wyższego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. W tym okresie sprawował również funkcję diecezjalnego dyrektora Papieskich Dzieł Misyjnych oraz delegata Biskupa Diecezjalnego ds. Misji.

Po ustanowieniu Diecezji Legnickiej w 1992 r. został inkardynowany do tejże diecezji i mianowany proboszczem parafii pw. Matki Boskiej Częstochowskiej w Legnicy. Po erygowaniu 25 marca 1993 r. Wyższego Seminarium Duchownego Diecezji Legnickiej został powołany na stanowisko rektora. Prowadził jednocześnie zajęcia dydaktyczne ze studentami wykładając psychologię w Wyższym Seminarium Duchownym Diecezji Legnickiej, na Papieskim Wydziale Teologicznym we Wrocławiu oraz w Diecezjalnym Kolegium Teologicznym w Legnicy. W latach 1992-1994 pełnił funkcję dyrektora Studium Katechetycznego w Legnicy. W 1992 r. został włączony do Kolegium Konsultorów Diecezji Legnickiej, Rady Kapłańskiej oraz Kapituły Katedralnej. 17 listopada 1993 r. otrzymał tytuł honorowego kapelana Ojca Świętego.

3 grudnia 1994 r. Jan Paweł II ustanowił go biskupem pomocniczym Diecezji Legnickiej przydzielając mu stolicę Castel Mediano. Święcenia biskupie otrzymał z rąk Ojca Świętego Jana Pawła II 6 stycznia 1995 roku w Watykanie. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa Servire in caritate (Służyć w miłości).

29 grudnia 2007 r. papież Benedykt XVI mianował go biskupem zielonogórsko-gorzowskim.

28 kwietnia 2015 r. ze względu na stan zdrowia złożył prośbę o zwolnienie z urzędu biskupa diecezjalnego. 23 listopada 2015 r. Ojciec Święty Franciszek mianował jego następcę. Od tego dnia aż do kanonicznego objęcia diecezji przez nowego biskupa zielonogórsko-gorzowskiego (5 stycznia 2016 r.) pełnił urząd Administratora Apostolskiego Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej.

25 czerwca 2021 r., po zakończeniu postępowania dotyczącego sygnalizowanych zaniedbań w sprawie wykorzystania seksualnego osób małoletnich przez dwóch kapłanów diecezji zielonogórsko-gorzowskiej, Stolica Apostolska zakazała bp. Stefanowi Regmuntowi uczestniczenia w jakichkolwiek celebracjach lub spotkaniach publicznych na terenie diecezji zielonogórsko-gorzowskiej oraz udziału w gremiach Konferencji Episkopatu Polski, a także nakazała mu finansowe uczestnictwo w wydatkach diecezji zielonogórsko-gorzowskiej związanych z przeciwdziałaniem wykorzystaniu seksualnemu małoletnich.

---

Bp Paweł Socha

biskup senior

---

• ur. 10 stycznia 1935 r. w Wojsławicach
• wyświęcony 22 maja 1958 r.
• konsekrowany 26 grudnia 1973
• Zawołanie: „Facere veritatem in caritate„

---

Życiorys

Biskup Paweł Socha urodził się 10 stycznia 1935 r. w Wojsławicach pod Radomiem. W 1951 r. wstąpił do Zgromadzenia Księży Misjonarzy.

Święcenia kapłańskie z rąk abp. Eugeniusza Baziaka otrzymał 22 maja 1958 r. w kościele Księży Misjonarzy w Krakowie na Stradomiu.

Przez rok był wikariuszem w Żaganiu, a następnie studiował teologię fundamentalną na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim (w latach 1959-62). W 1962 r. został wykładowcą seminarium duchownego w Gościkowie-Paradyżu. W 1969 r. uzyskał tytuł doktora teologii na podstawie rozprawy „Idea Tradycji według konstytucji Dogmatycznej Dei Verbum”.

16 listopada 1973 r. Ojciec Święty Paweł VI mianował go biskupem pomocniczym w nowo utworzonej diecezji gorzowskiej, przydzielając mu stolicę tytularną Tunigaba. Święcenia biskupie z rąk kard. Karola Wojtyły otrzymał 26 grudnia 1973 r. w katedrze gorzowskiej. Jako zawołanie biskupie przyjął słowa „Facere veritatem in caritate” (Czynić prawdę w miłości). Przez cały czas sprawowania posługi biskupiej był biskupem pomocniczym w diecezji zielonogórsko-gorzowskiej (do 1993 r. była to diecezja gorzowska). Pełnił swój urząd u boku czterech kolejnych ordynariuszy: bp. Wilhelma Pluty, bp. Józefa Michalika, bp. Adama Dyczkowskiego, a od stycznia 2008 r. – bp. Stefana Regmunta.

Dwukrotnie, podczas wakansu stolicy biskupiej, powierzano mu funkcję administratora diecezji. Był wikariuszem generalnym (biskupów gorzowskich i zielonogórsko-gorzowskich), członkiem kolegium konsultorów, rady kapłańskiej i diecezjalnej rady duszpasterskiej. W latach 1975-1978 pełnił funkcję rektora diecezjalnego seminarium duchownego w Paradyżu. Do chwili obecnej jest związany z seminarium jako wykładowca.

W ostatnim czasie kierował pracami Wydziału ds. Duchowieństwa i Osób Konsekrowanych Kurii Diecezjalnej w Zielonej Górze, przewodniczył diecezjalnej Komisji ds. Stałej Formacji Kapłanów, Komisji Liturgicznej oraz Komisji ds. Rodziny. Stał na czele Kapituły Odznaczeń „Zasłużony dla Diecezji Zielonogórsko-Gorzowskiej”.

W ramach Konferencji Episkopatu Polski angażował się w pracę rozmaitych jej gremiów: Komisji „Iustitia et Pax” (w latach 1975-78), Komisji ds. Seminariów Duchownych (w latach 1975-80 i ponownie od 1989 r.), Komisji ds. Duszpasterstwa Ogólnego (od 1978 r.), Komisji ds. Duszpasterstwa Akademickiego (w latach 1980-89), Komisji ds. Ateizmu. W ostatnim czasie był członkiem Komisji ds. Duchowieństwa (od 1980 r. był jej przewodniczącym), Komisji ds. Polonii i Polaków za Granicą, a także Komisji Mieszanej: Biskupi – Wyżsi Przełożeni Zakonni.

Biskup Socha to ceniony rekolekcjonista i kaznodzieja. Wielokrotnie zapraszano go do prowadzenia rekolekcji w kraju i za granicą, zwłaszcza skierowanych do kapłanów.

W latach 1981-97 był dyrektorem krajowym Unii Apostolskiej Kleru. Od 1983 r. redaguje pismo „Dobry Pasterz (organ Komisji Episkopatu ds. Duchowieństwa) i „Notitiae Unionis Apostolicae” (organ UAK).Opublikował wiele artykułów i recenzji naukowych.

10 stycznia 2010 r. bp Paweł Socha obchodził 75. rocznicę urodzin. Złożył wówczas – zgodnie z przepisami prawa kanonicznego – rezygnację z pełnionego urzędu biskupa pomocniczego diecezji zielonogórsko-gorzowskiej. Benedykt XVI przedłużył mu wówczas posługę na dwa lata (Nuncjusz Apostolski w Polsce, abp Józef Kowalczyk, pismem z dnia 6 listopada 2009 r. (N. 14.963/09) poinformował, iż Ojciec Święty Benedykt XVI przedłużył bp. Pawłowi Sosze pełnienie posługi biskupa pomocniczego diecezji zielonogórsko-gorzowskiej do końca 2011 r.). Jego rezygnację z pełnienia posługi biskupa pomocniczego w diecezji zielopnogórsko-gorzowskiej, Ojciec Święty przyjął 16 stycznia 2012 r.

Sługa Boży bp Wilhelm Pluta

Kościół w Polsce miał w historii wielu wybitnych biskupów.
Biskup Wilhelm Pluta należy do najwybitniejszych.
Mogę spokojnie powiedzieć, że niewielu takich pasterzy miała w naszych czasach Europa.
Jego programy duszpasterskie, jego analizy i przemyślenia wybiegają w przyszłość,
promieniują intuicją wiary i długo jeszcze można będzie z nich się uczyć
duszpasterstwa nowoczesnego i skutecznego.

abp Józef Michalik, Gorzów Wlkp., 22 stycznia 2001 r.

Śp. bp Adam Dyczkowski

Biskup Zielonogórsko-Gorzowski w latach 1993-2007

---

Urodził się 17 listopada 1932 r. w Kętach w rodzinie Feliksa i Marii z d. Jurasz. Jego ojciec był nauczycielem matematyki w liceum ogólnokształcącym w Kętach. W rodzinnej miejscowości ukończył szkołę podstawową, gimnazjum i liceum. W 1952 r. wstąpił do Arcybiskupiego Seminarium Duchownego we Wrocławiu. 23 czerwca 1957 r. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk bp. Bolesława Kominka. W latach 1957-64 na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim odbywał studia specjalistyczne, które uwieńczył uzyskaniem tytułu doktora w zakresie filozofii przyrody. Następnie pracował we Wrocławiu jako wikariusz parafii katedralnej, duszpasterz młodzieży akademickiej i inteligencji, a także wykładowca filozofii w seminarium duchownym.

21 września 1978 r. został mianowany biskupem pomocniczym we Wrocławiu. Święceń biskupich 26 listopada 1978 r. udzielił mu abp Henryk Gulbinowicz. Jako zawołanie swej posługi biskupiej przyjął słowa Sursum corda (W górę serca). Pełnił funkcje wikariusza generalnego, był odpowiedzialny za duszpasterstwo akademickie, duszpasterstwo inteligencji, nauczycieli, harcerzy i innych środowisk zawodowych. Działał w Dolnośląskim Komitecie Odrodzenia Harcerstwa pełniąc w nim funkcję przewodniczącego oraz w Towarzystwie Przyjaciół Ossolineum jako członek zarządu, a także w Społecznym Komitecie Panoramy Racławickiej. W ramach Konferencji Episkopatu Polski był wiceprzewodniczącym Komisji ds. Duszpasterstwa Akademickiego, wchodził też w skład Komisji ds. Zakonnych, ds. Duszpasterstwa Ogólnego oraz ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia.

25 marca 1992 r. został mianowany biskupem pomocniczym w nowo utworzonej diecezji legnickiej. 17 lipca 1993 r. otrzymał nominację na biskupa zielonogórsko-gorzowskiego. 19 lipca 1993 r. objął kanonicznie rządy w diecezji, ingres do katedry gorzowskiej odbył 5 września 1993 r., a ingres do konkatedry w Zielonej Górze – 12 września tegoż roku. Jako biskup diecezjalny wspierał aktywność wiernych świeckich poprzez promocję stowarzyszeń katolickich, a zwłaszcza Akcji Katolickiej i Katolickiego Stowarzyszenia Młodzieży. Na czas jego posługi przypadły istotne wydarzenia w życiu diecezji, takie jak obchody pięćdziesięciolecia polskiej administracji kościelnej w Gorzowie Wlkp. (1995 r.), wizyta papieża Jana Pawła II (1997 r.), rozpoczęcie procesu beatyfikacyjnego bp. Wilhelma Pluty (2002 r.) oraz tysiąclecie śmierci pierwszych męczenników Polski w Międzyrzeczu (2003 r.). Po osiągnięciu 75. roku życia złożył rezygnację z urzędu. 29 grudnia 2007 r. przeszedł w stan spoczynku. Na emeryturze zamieszkał w Domu Księży Emerytów w Zielonej Górze.

Otrzymał tytuł Honorowego Obywatela Gorzowa Wlkp., Głogowa i Zielonej Góry. Uniwersytet Zielonogórski wyróżnił go doktoratem honoris causa.

Zmarł 10 stycznia 2021 r. w Zielonej Górze. 26 stycznia 2021 r. został pochowany w krypcie katedry gorzowskiej.

---

Śp. bp Antoni Stankiewicz

Dziekan Roty Rzymskiej w latach 2004-2012
Biskup tytularny Nova Petra w latach 2006-2021

---

Śp. bp Antoni Stankiewicz urodził się 1 października 1935 r. w Oleszczenicach (obecnie Litwa) w rodzinie Wincentego i Bronisławy z d. Puchalskiej. Na skutek powojennej zmiany granic państwowych w lipcu 1945 r. jego rodzina przeniosła się do Jemiołowa. Szkołę podstawową ukończył w Łagowie. Naukę kontynuował w Niższym Seminarium Duchownym w Słupsku, gdzie w 1951 r. uzyskał świadectwo dojrzałości. Po ukończeniu Gorzowskiego Wyższego Seminarium Duchownego 20 grudnia 1958 r. Gorzowie Wlkp. otrzymał święcenia kapłańskie z rąk sługi Bożego bp. Wilhelma Pluty.

Studiował prawo kanoniczne na Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie oraz na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim, gdzie 24 czerwca 1961 r. uzyskał tytuł doktora. Następnie, od roku 1961 pełnił funkcję notariusza Sądu Biskupiego w Gorzowie Wlkp. 26 października 1965 r. został mianowany wiceoficjałem tegoż sądu. W latach 1965-67 był również notariuszem w gorzowskiej Kurii Biskupiej. W roku akademickim 1966/67 jako adiunkt podjął wykłady na Wydziale Prawa Kanonicznego Akademii Teologii Katolickiej w Warszawie.

W roku 1967 wyjechał do Rzymu, gdzie studiował prawo cywilne (rzymskie) na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim. W 1975 r. uzyskał doktorat z prawa rzymskiego. Równolegle ukończył również Studium Rotalne (1970 r.), podyplomowe studium języka łacińskiego na Papieskim Uniwersytecie Gregoriańskim (1972 r.) oraz studia z zakresu teologii pastoralnej na Papieskim Uniwersytecie Laterańskim (1975 r.). W 1972 r. papież Paweł VI wyróżnił go godnością Kapelana Jego Świątobliwości.

W 1969 r. rozpoczął pracę w Trybunale Roty Rzymskiej, początkowo w kancelarii Trybunału, a od 14 lutego 1978 r. jako prałat audytor (sędzia). 31 stycznia 2004 r. został mianowany dziekanem Roty Rzymskiej. Funkcję tę pełnił do 22 września 2012 r., kiedy to papież Benedykt XVI przyjął jego rezygnację. Poza zasadniczym zaangażowaniem w Trybunale Roty Rzymskiej pełnił także inne funkcję w instytucjach Kurii Rzymskiej i Państwa Watykańskiego: konsultora Kongregacji ds. Duchowieństwa, członka Komisji dla Adwokatów, sędziego w Trybunale Apelacyjnym Państwa Watykańskiego, przewodniczącego Komisji Dyscyplinarnej Państwa Watykańskiego, członka Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych, członka Najwyższego Trybunału Sygnatury Apostolskiej.

Od 1980 r. wykładał prawo rzymskie i jurysprudencję rotalną na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Gregoriańskiego oraz (od 1996 r.) na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Krzyża Świętego w Rzymie. Jurysprudencję rotalną wykładał także na Wydziale Prawa Kanonicznego Papieskiego Uniwersytetu Urbanianum (w latach 1999–2001). W Studium Rotalnym wykładał praktykę sądową (od 1984 r.). Był autorem wielu opracowań naukowych z zakresu prawa kanonicznego, jednym z najwybitniejszych autorytetów z zakresu prawa małżeńskiego i procesowego oraz z historii prawa.

15 listopada 2006 r. papież Benedykt XVI wyniósł go do godności biskupiej przydzielając mu stolicę tytularną Nova Petra. Święcenia biskupie przyjął 16 grudnia 2006 r. w bazylice św. Piotra w Watykanie z rąk ówczesnego sekretarza stanu kard. Tarcisio Bertone.

28 maja 2007 r. otrzymał doktorat honoris causa Uniwersytetu Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie, a 6 listopada 2015 r. za wybitne zasługi dla polskiego Kościoła oraz za osiągnięcia w pracy naukowej i dydaktycznej został odznaczony Krzyżem Komandorskim z Gwiazdą Orderu Odrodzenia Polski.

Zmarł 4 stycznia 2021 r. w rzymskiej Poliklinice Gemelli. Msza św. żałobna pod przewodnictwem kard. Pietro Parolina, sekretarza stanu Stolicy Apostolskiej, została odprawiona 5 stycznia 2021 r. w watykańskiej bazylice św. Piotra. 26 stycznia 2021 r. został pochowany w krypcie katedry gorzowskiej.

---